Βίος καί Πολιτεία τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρός ἡμῶν Νικολάου ἐπισκόπου Μύρων τῆς Λυκίας τοῦ Θαυματουργοῦ

     Ὁ Ἅγιος Νικόλαος, Ἐπίσκοπος Μύρων τῆς Λυκίας, ὁ Θαυματουργός, εἶναι ἀπό τούς πλέον ἀγαπητούς Ἁγίους τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας μας. Ἀμέτρητοι ναοί ἔχουν κτισθεί πρός τιμήν του καί πλήθη λαού σπεύδουν νά τόν τιμήσουν καί νά ζητήσουν τή μεσιτεία του πρός τόν Κύριο.

    Γεννήθηκε στά Πάταρα τῆς Λυκίας γύρω στά 250 μ.Χ. ἀπό εὐσεβείς καί πλούσιους γονείς, οἱ ὁποῖοι τόν ἀνέθρεψαν "ἐν παιδείᾳ καί νουθεσίᾳ Κυρίου".

    Βρέφος ἀκόμη ἀπέδειξε ὅτι εἶχε τή χάρη τοῦ Θεοῦ. Μέ θαυμαστό τρόπο στάθηκε ὄρθιος τήν ὥρα τοῦ λουτροῦ χωρίς καμία βοήθεια. Κάθε Τετάρτη καί Παρασκευή θήλαζε μόνο μία φορά τήν ἡμέρα καί μάλιστα μετά τή δύση τοῦ ἡλίου.

    Πολύ νωρίς ὁ Κύριος κάλεσε κοντά του τούς δύο γονείς του καί ὁ ἴδιος, ἔχοντας πάντοτε ὁδηγό τή ῥήση τοῦ Εὐαγγελίου "δότε ἐλεημοσύνην", μοίρασε τήν περιουσία του στούς φτωχούς καί ἀφωσιώθηκε ὁλοκληρωτικά στή Λατρεία τοῦ Ὑψίστου.

    Εἶναι γνωστή καί ἀξιοθαύμαστη ἡ ενέργειά του αὐτή νά βοηθήσει νύχτα καί κρυφά τίς τρεῖς ἀδελφές μέ ἀξιόλογο χρηματικό ποσό, γιά νά μήν ἀναγκαστοῦν, λόγῳ τῆς φτώχειας τους, νά παρασυρθοῦν στήν ἀτίμωση.

    Κινούμενος ὁ Νικόλαος ἀπό ἱερό πόθο, ἀποφάσισε νά ταξιδέψει γιά νά προσκυνήσει τούς Ἁγίους Τόπους. Καθώς ἔπλεε τό πλοῖο, ἄρχισαν νά πνέουν σφοδρότατοι ἄνεμοι καί ξέσπασε μεγάλη τρικυμία. Ἐπιβάτες καί πλήρωμα ἔχασαν τήν ψυχραιμία τους καί περίμεναν νά καταποντισθοῦν.

    Ὁ Νικόλαος ὅμως γονατιστός προσευχήθηκε μέ θέρμη πρός τόν Κύριο καί τό θαῦμα ἔγινε. Οἱ ἄνεμοι ἔπαυσαν καί ἡ θάλασσα ἀμέσως γαλήνεψε. Ὅμως κάποιος ναύτης, πού ἦταν στό κατάρτι, γλίστρησε καί ἔπεσε στό κατάστρωμα νεκρός. Ὅλοι στενοχωρήθηκαν, πού χάθηκε ἕνας ἄνθρωπος. Χάρη ὅμως στίς θερμές προσευχές τοῦ Ἁγίου ὁ ναύτης ἀναστήθηκε, σάν νά ξύπνησε ἀπό βαθύ ὕπνο.

    Μετά τό προσκύνημα στούς Ἁγίους Τόπους ἐπέστρεψε στά Πάταρα, ὅπου ζοῦσε μέ ὁσιότητα καί δικαιοσύνη. Ὁ Θεός τόν ἀξίωσε νά χειροτονηθεῖ πρεσβύτερος καί νά ἐκλεγεῖ Ἐπίσκοπος Μύρων τῆς Λυκίας.

    Ἔτρεφε μεγάλη ἀγάπη γιά τούς φτωχούς καί τούς ἀδυνάτους. Ἵδρυσε στήν Ἐπισκοπή του φτωχοκομεῖο, ξενώνα, νοσοκομεῖο καί ἄλλα φιλανθρωπικά ἱδρύματα.

    Στίς δύσκολες στιγμές τῶν διωγμῶν τοῦ Διοκλητιανοῦ ἐμψύχωνε τό ποίμνιό του καί ἰδιαίτερα τούς νέους. Γι' αὐτό συνελήφθη, φυλακίστηκε καί βασανίστηκε. Ὑπέμεινε ὅμως ὅλες τίς διώξεις καί τίς ταλαιπωρίες πρός δόξαν Κυρίου.

    Μετά τήν κατάπαυση τῶν διωγμῶν ἀπό τόν αὐτοκράτορα Μέγα Κωνσταντίνο ἀνέλαβε καί πάλι τό ποιμαντικό του έργο στά Μύρα.

    Τό 325 μ.Χ. ἔλαβε μέρος στήν Α' Οἰκουμενική Σύνοδο, πού ἔγινε στή Νίκαια τῆς Βιθυνίας, καί καταπολέμησε μέ θάρρος καί τόλμη τίς κακοδοξίες τοῦ Ἀρείου. Ὑπερασπίστηκε μέ σθένος τήν Ὀρθοδοξία καί ἀναδείχτηκε "κανών πίστεως" καί διδάσκαλος τοῦ Εὐαγγελίου. Γιά τήν ἐνίσχυσή του ἐμφανίστηκε ὁ ἴδιος ὁ Χριστός καί τοῦ ἔδωσε Εὐαγγέλιο καί ἡ Παναγία, πού τοῦ χάρισε ὡμοφόριο.

    Ὅταν ἐπέστρεψε ἀπό τή Σύνοδο, συνέχισε τό ποιμαντικό του ἔργο μέχρι τά βαθιά γεράματα, ὁπότε καί παρέδωσε τό πνεῦμα του στόν Πανάγαθο Θεό τό 330 μ.Χ.

    Ὁ Κύριος τόν τίμησε ἰδιαίτερα γιά τήν ἐνάρετη χριστιανική ζωή του, πού τή διέκρινε ἡ βαθιά πίστη στόν Παντοδύναμο Θεό καί ἡ ἀνεκτίμητη ἀγάπη του γιά τόν ἄνθρωπο. Τόν ἀνέδειξε ποταμό ἰαμάτων καί πηγή θαυμάτων. Θαυματουργοῦσε ὅταν ζοῦσε ἀλλά καί μετά τήν κοίμησή του τά θαύματά του εἶναι ἀναρίθμητα.

    Τό ἔτος 1087, λόγῳ ταραχῶν, ἔγινε ἡ μετακομιδή τῶν ἱερῶν λειψάνων του ἀπό τά Μύρα στό Μπάρι τῆς Ἰταλίας. Κατά τήν τέλεση τῆς θείας λειτουργίας ἔτρεχε τόσο πολύ μύρο ἀπό τά ιερά λείψανα, πού οἱ πιστοί τό μάζευαν σέ δοχεῖα γιά θεραπεία ἀπό διάφορες ἀσθένειες, ἀρκετοί μάλιστα λιποθυμοῦσαν ἀπό τήν ἔντονη εὐωδία του.

    Μέ τά ὡραιότερα ἐγκώμια τόν τιμᾶ ἡ Ἐκκλησία. "Κανόνα πίστεως καί εἰκόνα πραότητος, ἐγκρατείας διδάσκαλον" τόν ὀνομάζει ὁ ὑμνωδός καί "ποιμένα μέγαν" τόν ἀποκαλεῖ. Ἀνατολή καί Δύση τοῦ ἀναγνωρίζουν ξεχωριστή θέση μεταξύ τῶν Ἁγίων. Μέ ἐξαιρετική λαμπρότητα τιμᾶται ἀπό τούς Ρώσσους.

    Ὁ Ἅγιος Νικόλαος εἶναι ὁ μεγάλος προστάτης τῶν ναυτικῶν. Στό τιμόνι, στήν πλώρη κάθε πλοίου εἶναι ἡ εἰκόνα του. Ἀμέτρητοι εἶναι οἱ ναοί στά λιμάνια, στά νησιά καί στά ἀκρωτήρια, πού φέρουν τό ὄνομά του, τάματα τῶν ναυτικῶν σέ δύσκολες στιγμές, πού τόν ἐπικαλοῦνται: Ἁϊ-Νικόλα, βοήθα με!

    Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας τιμᾶ τή μνήμη τοῦ Ἁγίου Νικολάου στίς 6 Δεκεμβρίου καί τήν ἀνακομιδή τῶν ἱερῶν λειψάνων του στίς 20 Μαΐου, ἀλλά καί κάθε Πέμπτη ψάλλονται στόν Ἅγιο Νικόλαο ὡραιότατοι ὕμνοι, διότι ἡ Πέμπτη ἡμέρα τῆς ἑβδομάδος εἶναι ἀφιερωμένη ἀπό τήν Ἐκκλησία μας στούς δώδεκα Ἀποστόλους καί στόν Ἅγιο Νικόλαο.